Kalayawan

"Vanity is really my favorite sin." - Devil's Advocate

Tiningnan ko sa internet ang ibig sabihin nito sa tagalog.

Banidad, Kalayawan

Hindi ko gaano nakuha, self-love na lang ang sa ingles. Mas madaling maintindihan.

Isa sa mga nagustuhan kong pelikula ang Devil's advocate, talagang hindi ko mapigilan ang kilabot sa pagkaramdam ng takot sa mga eksena kung saan ipinapakita ang mga demonyo.

Pinakita din dito kung gaano talaga kaaling ang panlalansi ni Satanas sa tao. At ang kaniyang rason kung bakit niya ginagawa ang mga bagay na ginagawa niya.

Isa sa mga sinabi niya ay

Kevin Lomax: "Better to reign in Hell than serve in Heaven", is that it?
John Milton: Why not? I'm here on the ground with my nose in it since the whole thing began. I've nurtured every sensation man's been inspired to have. I cared about what he wanted and I never judged him. Why? Because I never rejected him. In spite of all his imperfections, I'm a fan of man! I'm a humanist. Maybe the last humanist.

Hindi ko alam kung paano ko iintindihin itong sinabi ng demonyo, kaya dapat suriin ng mabuti, itimbang, usisain ang mga natatagong mensahe nito. Dahil puno ng panlilinlang ang demonyo at alam niyang mahina sa tukso ang tao.

Kung ikaw ay nasa estado ng pagkabigo, puno ng problema, nagiisa at malungkot madaling tanggapin ang pananalita na ito. Kaya nga hanggat maari dapat ay lagi tayong may kasama, dapat may mga taong laging nagpapaalala sa atin ang tunay na pagmamahal ng Diyos. Dahil alam naman natin na ito ang totoong magpapasaya sa atin. Mahirap, makipot ang daan papunta sa kaharian ng Diyos. Maraming mga harang, pagsubok para maging karapat-dapat sa kanyang pagmamahal.

Pero bakit ganoon nalang ang pagsusulit na binibigay ng Diyos? Siguro kung madali ay hindi bibigyan ng halaga ng tao, dahil tuso ang tao, madaling makurakot ang utak.

Freewill o kusang loob, ito ang ibinigay ng Diyos. Nasa sa tao kung susunod siya o hindi. Ganoon din ang demonyo, wala siyang kakayahan na pilitin ang tao na sumunod sa kanya. Puro mga tukso ang mundo, halos lahat ng ginagawa natin ay laging may dalawang pwedeng mangyari. Kailangan laging may pipiliin sa bawat sandali. At bawat desisyon ay may kaukulan na reaksyon dito, at itong mga desisyon na ito ang naghuhubog sa ating pagkatao kung sino ba talaga tayo. Dito rin natin makikita ang halaga natin, ang kahulugan at rason ng pagiging tao natin.

Isa pang kaisipan na pumasok sa utak ko ay, bakit hindi nawawala si Satanas o ang demonyo at tukso? Simula sa umpisa palang ay nandoon na siya hanggang sa ngayon ay nandito pa din. Katulad din ba siya ng Diyos? Walang kamatayan? Dito sa mundo ng mga tao? Habang tayo ay nabubuhay ang demonyo ay nasa paligid pa rin. Hindi kaya ang buo nating pagkatao ay nabubuo ng dalawang nilalang? Ang mabuti at masama? Ang yin at yang? Kailangan may katapat ang bawat isa? Kailangan balanse ag lahat.
Katulad na lang ng mundo kapag nawala ang pagkabalanse nito maaring lumayo tayo sa araw na nagbibigay ng buhay sa atin. Paano ba nasusuportahan ang mundo? Anong imbisibol na pwersa ang humahawak dito? May balanse na pwersa dito hindi pwedeng wala.

Isa pa, vanity o self-love.

Kasalanan ito kapag sobra. Dapat talaga balanse lang, dapat maging alerto tayo sa mga kinikilos natin. Baka ang mga ginagawa natin ay tungo na sa direksyon ng kapalaluan, pilit natin binibigyan ng hustisya na ang ginagawa natin ay para sa ikabubuti natin at ng mga mahal sa buhay. Maraming mga ganitong pangyayari sa buhay ko, sa una ang kapakanan ng sarili ko at pamilya ang nauuna, pero kinalaunan mas nangingibabaw ang sarili, nauuwi tuloy sa isang kasalanan at isa pa. Hanggang sa malunod na ako sa kamalian na pinaggagawa ko.

Vanity tunay ngang kasalanan ka.

Papakinggan pa kaya ng Diyos ang dasal ko?

Papakinggan pa kaya ng Diyos ang dasal ko?

Dinala sa hospital kagabi ang anak ko. Dahil sa paglala ng kanyang allergy. Masyadong maselan ang pangangatawan nya lalo na sa mga pagkain, halos lahat na lang nagti-trigger ng allergy niya. Pero ayon sa misis ko, parang mas grabe ang epekto kagabi. Dati rati e, nangangati lang siya at nagpapantal. Kagabi e, namaga na ang mata niya t tenga, at malapit n arin daw hikain.
Mabuti na lang at nadala sa hospital at naagapan ng gamot.

Naisip ko dahil sa mga ginagawa kong kasalanan, kung bakit pati ang anak ko ay nagkakasakit. Sa mga mahal ko sa buhay bumabawi sa akin ang Diyos. Dahil alam niya doon niya ako masasaktan.

Gusto ko ng magbago. Pero mahina ako. Ang dami kong kasalanan. Iniisip ko lang kasi sarili ko. Gusto kong bumalik sa Diyos. Gusto ko ng buhay na malapit sa Diyos. Gusto ko ng buhay na kasama ko ang pamilya ko.

Tulungan mo akong magbalik sa iyo Panginoon.
Ayaw ko na sa buhay kong ito na puno ng kasalanan.
Ayaw kong maging mahina. Gusto ko ang pamamaraan mo.

Kunin mo ako.

Pakiusap, pillin nyo po ako

Paano mo malalaman kung tinatawag ka ng Diyos na paglingkuran siya?

Ito ang tanong na pumasok sa isipan ko habang pinapanood si Bro. Eli soriano na sumasagot ng tanong?
Maraming mga verses sa bible ang binigay niya na may relasyon naman sa bawat isa. As expected naitatanong ang tungkol sa kung sino ang tunay na simabahan ng Diyos? Tama nga naman, sa dami ba naman ng mga nagaaral na ngayon ng bibliya e talagang malilito ka. Hindi katulad noong unang panahon na ang tanging pinagmumulan lang ng aral ay ang simbahang katoliko.

Pero sa pag-unlad ng teknolohiya nagkakaroon na ng pagkakataon ang tao na makapagtanong at kwestiyunin ang mga turo sa kanilang pananampalataya.

Paano nga ba malalaman ng isang tao na ang Diyos na ang tumatawag sa kanya? O kaya paano nalalaman ng pari na talagang siya ay magsisilbi sa Panginoon? Gayundin ang mga preacher?
Maraming mga kwento at mga pagpapatunay akong naririnig. May mga nakausap sa panaginip o kaya may na-experience na life and death situation, meron naman namatay na pero nabuhay muli. Kailangan pa kaya talagang maexperience ng isang taong katulad ko ang mga hindi ordinaryong pangyayari na iyon?

Nabasa ko din sa diyaryo na totally nagbago na daw si Pacquaiao, wala nadaw ang dating sabungero, babaero na Pacquiao at ngayon ay isinilang na ang maka-Diyos at puno ng pananalig sa May Kapal. Isang panaginip daw ang nakapagpamulat sa kanya, kinakausap siya ng Diyos at may kung anong liwanag na hindi niya makuhang makatingin at nagising siyang lumuluha. Ito na kaya ang isa sa signos ng Panginoon?

Parang nakakainggit hindi ba? Sinabi ko kasi sa kanya na suko na ako, ayaw ko ng makipagtagisan sa kanya, sumuko na ako sa Panginoon, na isya ang pinakamataas at pinakamakapangyarihan sa lahat at ako ay isang kuto lang na kaya niyang tirisin. Sa tuwing dinadalaw ako ng lungkot at pagkahiya sa aking sarili nagsusumamo ako sa kanya na kunin na niya ako. Ayaw ko na, mas gusto ko sakaniya, dahil alam ko sa kanya hindi na ako masasaktan, aalagaan niya ako tulad ng pagaalaga sa isang sanggol ng isang magulang.
Pero ayaw pa ng Panginoon, marahil kailangan ko pang mapagtibay talaga ang aking pananampalataya, marahil gusto niya pang pagtibayin ang sinasabi kong pagsuko sa kanya. Sinusubok ako ng Diyos kung gaano katatag ang aking pananampalataya. Kung talagang totoo ba ang aking sinasabi, o dahilan lang iyon ng aking mga kalungkutan.

Naiisip ko nga na sana noon pa ako nakinig sa Nanay ko, noon pa ako naniwala na sa Diyos lang talaga mapapanatag ang kalooban ng isang tao. Sa kanya lang..dahil ako ay puno ng bagabag, sa mga mangyayari pa sa aking buhay. Pero alam ko na kapag sa kanya ako sumandal ako ay kanyang aakayin patungo sa buhay na itinalaga niya sa akin.

Ang sabi ng preacher na si Bo Sanchez noong Linggo, na "You do not choose to be with GOD, GOD Choses you." Nang marinig ko iyon, nasambit ko na lang, God please choose me, please Lord choose me.

Palpitate

Palpitate - to move with a slight tremulous motion; tremble, shake, or quiver.

Ang pagtibok ng puso ng higit pa sa normal na bilis nito. Parang ninenerbyos o kaya kinakabahan. Ang taong nakakaranas nito ay pawang nababalisa, o kinukutuban na baka may masamang nangyari sa kanyang mga mahal sa buhay. Nagiging sanhi din ng pagkapuyat o 'di pagkakulang sa tulog ang palpitaion.
Katulad na lang ng nangyari sa akin kagabi. Nagising ako ng mga alas 11:30 ng gabi tapos hindi na ako nakatulog dahil sa bilis ng tibok ng puso ko. Ang pnagunahin kong naisip na dahilan ay dahil siguro sa paglalar ko ng 3 game ng basketbol kagabi. Sa sobrang pagod ay 'di pa magawang marelax ng puso ko at bumalik sa normal na tibok nito. Ikalawa naman ay ang sobrang paginom ko ng kape, ng purong kape, walang asukal, walang creamer, kape lang talaga.
Nararamdaman ko ang palpitation kapag nakakashot ako nito.
Ikatlo naman ay ang bumabagabag sa aking damdamin, ipinasiya ko na tigilan na ang pakikipagharutan. Makaksakit lang ulit ako ng damdamin. Ganun yata talaga kapag parang nasasaktan ka din sa gagawin mong desisyon.
Kailangan mo gawin para na rin sa nakararami. Hindi bale ng ikaw na lang ang pansmantalang makaranas ng kalungkutan. Tama, pansamantala lang naman iyon, hindi naman lahat ng panahon e malungkot. Pinapalala lang ng pagkakataon dahil nga ako ay nagiisa at sobrang miss ko na ang aking pamilya.
At sa una palang mali na talaga ang ganoon klaseng paguugali. Masyado kolang dinidibdib ang mga binabasa ko.
Ayaw ko na nga magbasa ng mga self-improvement books, ano-ano lang kasi ang mga nagagawa ko sa pagtuklas kung epektibo ba talaga ang mga tip ng mga eksperto sa larangan ng pagpapaunlad sa sarili.

Mas importante ang kasimplehan ng buhay. Sa bandang huli naman mas pipiliin mo pa ang tahimik na buhay lalo na kapag hindi ka na ganoong kagilas tulad ng kabataan mo, hindi ba? Mas maliligayahan ka pa sa mga bagay na mas nagbibigay importansya sa pakikipagkapawa tao.

Dapat lagi kong isipin ang ganoon. Mas magandang maraming kaibigan kaysa kaaway.

Naisip ko din habang papasok sa trabaho ngayon kaya siguro hindi ako napayapa kagabi ay hindi ko man lang sinubukan magdasal, kausapin ang Diyos. Baka sa pamamagitan noon mapayapa ang damdamin ko. Tama, dapat lagi kong isama kahit na sa maliliit na pasya na aking gagawin ang Diyos.

Sana lagi kong maalala.